نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

#لوریس_چکناواریان_استاد_بزرگ_موسیقی

. بیا #آرزو کنیم ! آرزو کنیم که تمام آن هایی که قدهایشان ،تا نصفه سطل آشغال های بزرگ توی خیابان هم نیست،تا کمر توی سطل آشغال های شهر،آویزان نباشند. آرزو کنیم بچه ای که تعریف مزه ی خوب پنیر پیتزا را فقط از همکلاسی هایش شنیده وتا به حال هم خودش تجربه نکرده ،دیگربرایش مزه ی هیچ غذایی ، معما نباشد واین همه فقر زورش به ایمان ما غالب نباشد. بیا آرزو کنیم که هیچ آغوشی سرد نباشد،دور نباشد،بسته نباشدوگوش ها وزبان های آدم ها،دیگر این همه با عشق غریبه نباشند. آرزو کنیم که هیچ کس ازملیت وجنسیت واقلیت خودش، شرمنده نباشد وهیچ کس حتی یک بارهم درانتهای کوچه پس کوچه های ذهنش ، فکرنکرده باشد وبا خودش نگفته باشد که ای کاش اصلا اهل اینجا نبودم! بیا آرزوکنیم هیچ لب ودهن وزبانی با هم هماهنگ نشوند ونچرخند تا که گویند."من دارم درد می کشم " واگر لب ودهان وزبان هم چرخیدند واین چنین گفتند، تمام دوست ها،رفیق ها وآشناها وآدم ها، با هم هماهنگ شوند دور آن آدم بچرخند تا دیگر درد نکشد. بیا آرزو کنیم! اختیارش دست خودمان است.

. زندگی دشمن شما نیست اما طرز فکرتان میتواند دشمنتان باشد #ریچارد_کارسون #افکارمنفی #دشمن_شناسی #زندگی_سالم#تغییر_باورها #تفاوتها_را_بپذیریم#طرز_فکر #زندگی#روانشناسی