در طی روز چند بار از جمله های امری استفاده میکنید. اینکار بکن اینکارو نکن اینجور غذا نخوره اینطور لباس نپوش زشته این حرفو نزن درست بشین بده به من تو هیچ کاری رو درست انجام نمیدی بعد وقتی کودکمونو وارد محیط های اجتماعی مثل مهد و مدرسه و جمع های خانوادگی مثل جشن تولد میشه میگیم نمیدونم چرا این بچه خجالتی و ارتباط برقرار نمی کنه . قسمتیش مال بالا بردن هوش اجتماعی کودک اما قسمت اعظمش مال اعتماد بنفس پایین کودک که خانواده ها اغلب ناخواسته با بکار گیری جملات نادرست باعثش میشن کودک وقتی در فضایی غیر خانه قرار می گیرد دچار ترس میشه نکنه کاری انجام بدم که از پسش برنیام بعد همه به من بخندن منو مسخره کنن یا دعوام کنن چون مامان گفته : تو بلد نیستی اینجوری اشتباهه من هیچ کاری رو درست انجام نمیدم . برای بالا بردن اعتماد بنفس کودک به اون فرصت جبران بدین بذارین اشتباه کنه و خودش به این نتیجه برسه که باید این اشتباه رو تصحیح کنه. اگه بهش محبت میکنید محبت و عشقتون بدون قید و شرط باشه نگین اگه مشقاتو نوشتی دوستت دارم نگین اگه درست غذایت رو بخوری اونوقت مامان دوستت داره گاهی بی دلیل اونو به آغوش بکشین و بهش بگین خیلی خوشحالین که اونو دارین وقتی اشتباه کرد در کنارش باشین و با راهنمایی اجازه بدین دوباره امتحان کنه .متناسب با سن کودک بهش مسئولیت بدهید در بعضی از مسائل خانوادگی نظرش را بخواهید . این کارها این حس رو به کودک القا میکنه که منم نظرم مهمه و منم توانایی دارم و مامان و بابا اینو میبینن و براشون مهمم. #جملات_امری#جملات_امری_منفی #محیط_های_اجتماعی #مهد#مدرسه#جشن_تولد #خجالتی_بودن_کودکان #هوش_هیجانی #هوش_اجتماعی #اعتماد_به_نفس #عزت_نفس_کودکان #عشق_بی_قید_و_شرط #خوشحالی #آغوش#تربیت_فرزند #فرزندپروری_مثبت #خانواده#مسئولیت#کودک#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

. سه علامت اصلی اختلال بیش‌فعالی-نقص توجه که باید آن‌ها را بشناسید: پرتحرکی کمبود توجه و تمرکز اعمال تکانه‌ای (یعنی کارهای ناگهانی، غیرقابل پیش‌بینی که بدون فکر انجام می‌شوند) نکته بعدی آن است که این مشکلات باید بیشتر از یک محیط دیده شود. مثلأ در خانه، مدرسه، ورزش، ... مدت زمان هم عامل مهم بعدی است. این علائم می‌بایست دست کم شش ماه در رفتار کودک وجود داشته باشد. دیگر علائم بیش‌فعالی: نمی‌تواند یک‌جا آرام بشیند، مدام در جایش می‌لولد، با دست‌ها و پاهایش بازی می‌کند. تکالیف خود را انجام نمی‌دهد و به طور کلی در انجام کارهایی که به او سپرده می‌شود ناتوان است. اغلب وسایل خود را گم می‌کند. در بازی‌ها نوبتش را رعایت نمی‌کند و نمی‌تواند منتظر نوبت بماند. اغلب نمی‌تواند بر جزئیات تمرکز کند. #بیش_فعالی#نقص_توجه#کمبود_توجه_وتمرکز#کودک#درمان#اختلالات_رفتاری_کودکان

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

#عشق#بخشش #طرز_فکر_رشد #نگاه_مثبت #کودک #تربیت#کودکان #پرورش#آموزش#حال_خوب #امید#نگاه_خدا #انسانیت #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

به نظر شما تهدید بچه کار درستیه؟ آیا تهدید کردن تو درازمدت جواب میده؟ جواب خیلی‌ها به این سوال «نه» هست (که امیدوارم همینجور هم باشه). اما ممکنه در عمل خیلی پای‌بند به این جواب نباشیم. جملاتی مثل اینکه «بذار بابات بیاد، روزگارت رو سیاه می‌کنم» «حرف گوش ندی دیگه مامانت/بابات نیستم» «شلوغ کنی می‌ذارمت دم در» جملاتی تهدیدآمیز هستن که گاهی در مواجهه با لجبازی و بدقلقی بچه‌ها عنوان می‌شن و بعدا هم ممکنه باعث حس پشیمونی تو گوینده بشه. تکرار اینجور جملات باعث: ایجاد حس ترس و ناامنی و رها شدگی تو بچه می‌شه. ایجاد یک تصویرسخت‌گیر، عصبی، ترسناک و دوست نداشتنی از پدر یا مادر می‌شه. قانون‌گریزی و ترس از منابع قدرت. بچه یاد نمی‌گیره که رفتارهای اشتباه به چه دلیل نباید انجام بشن. اون یاد می‌گیره تا وقتی یه کسی مراقب رفتارش هست باید از رفتار اشتباه پرهیز کنه (مثل کسانی که در نبود پلیس چراغ قرمز رو رد می‌کنن). موانعی رو در سر راه رابطه صمیمانه شما با فرزندتون ایجاد می‌کنه. از نظر اون، شما یه والد عصبانی و سختگیر هستین که تهدید می‌کنه و از نظر شما، بچه‌تون لجباز و ناسازگار و اذیت کن هست.  راه حل مساله رو یاد نمی‌گیره. تو بزرگسالیش با تهدید و قهر سعی می‌کنه به جنگ مشکلاتش بره. یا مثلا به کار بردن جملاتی مثل «اه تو هم که عین باباتی!» این تشبیه سازی‌: تیشه به ریشه عزت نفس بچه می‌زنه. روی تصویر بچه از خودش، فردی که باهاش تشبیه شده و شما اثر منفی می‌گذاره.  باعث شکاف عمیقی تو خانواده و روابط میشه. فرصت زیستن به عنوان یک آدم مستقل رو ازش می‌گیره. چون ناخودآگاه اون همونی میشه که شما ازش می‌خواین و بهش نسبت می‌دین. حالا شما بگین که چه جایگزین مثبت و مناسبی برای اینجور جملات مخرب دارین؟ #فرزند#تربیت#والدین#کودک#نوجوان#خانواده#لجبازی#ناسازگاری #ناسازگاری_کودک #تهدید#قهر #جملات_منفی#ابیوز#ابیوز#آزار_روانی #کودک_ونوجوان #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده