. 📝قسمت چهارم(قسمت پایانی) . "مدیرمدرسه۲" . فکر میکنم یکی از بهترین حس های دنیا این است که کسی باشد که بتواند ماراخیلی خوب بشنود و درک کند؛ به خصوص اگر مثل توتوچان در دوران تحصیل از آن بچه های بازیگوش بوده باشیم بهتر متوجه میشویم که بعد کلی سرزنش و نصیحت شنیدن از بزرگتر ها و اخراج شدن از مدرسه و ... هیچ چیز شیرین تر از این نیست که نه تنها کسی مارا بپذیرد بلکه حاضر باشد مثل یک پدر مهربان به حرف های جورواجور ما گوش بسپارد... . آقای کوبایاشی همان مدیر مهربانی بود که توتوچان را دلسوزانه پذیرفت و با محبت و اطمینانی که به او بخشید از او یک دختر توانمند ساخت که با وجود تفاوت هایش اما هیچ وقت حس ناتوانی و متفاوت بودن نکرد و توانست در مسیرآینده اش موفق باشد!:) . شما هم تا به حال در زندگی با این انسان های تاثیر گذار روبه رو شده اید که در مسیررشد شما موثر بوده باشند ؟😊 . پ.ن: #کتاب_توتوچان از آن کتاب هاییست که تعامل بین بچه ها و مدیر،روش های آموزشی خاص و بها و ارزش دادن به تجربیات کودکان را بسیار زیبا به تصویر میکشد! برای تهیه ی کتاب به: @chamran_gifts مراجعه بفرمایید🌸 . #مدرسه_رویایی #کتاب_خوب_بخوانیم #کتاب_توتوچان_دختری_آنسوی_پنجره

. خوابگاه دختران . 📝قسمت آخر . "ما دهه شصتیها چه کاره هستیم؟" . بالاخره ما دخترهای دهه شصتی، به #دانشگاه رسیدیم. بعضی ها در ابتدا یا میانه دانشگاه ازدواج کردند، و بعضی هم نه. در زمان ما خیلی رایج بود که به خاطر درس دختری ازدواج نکند یا ازدواجش را به تاخیر بیندازد. و البته خیلی مرسوم تر این بود که همزمان با درس خواندن بچه دار نشد چون قرار نبود نسل ما بچه های زیادی به دنیا بیاورد پس وقت به اندازه کافی داشتیم. ما نسلی بودیم که هم زمان کودکی خودمان و هم زمانی که قرار بود مادر شویم، جمله" فرزند کمتر زندگی بهتر" را روزی چند بار شنیده بودیم و کاملا ملکه ذهنمان شده بود. خیلی از ما بین ادامه تحصیل، ازدواج و بچه دار شدن معلق مانده بودیم. دانشگاه هم هیچ کمکی به مصمم تر شدن ما در هیچ مسیری نمی کرد و حتی ما را در برهه هایی سردرگم تر کرد. خودم در کلاسی از یکی از اساتید شنیدم که با جدیت هر چه تمام تر داشت میگفت بهترین سن برای ازدواج دخترها، ۳۵ و پسرها ۴۰ سالگی است. همان موقع از ذهنم گذشت که احتمالا دو تکه سنگ قرار است باهم ازدواج کنند. هیچ کدام ذره ای از موضعش کوتاه نخواهد آمد. و حالا به همه این سردرگمی ها اضافه کنید که بالاخره ما باید کار کنیم یا خانه دار باشیم. و این جمله که : درس خوندی که چی بشه بالاخره باید یه استفاده ای بکنی، هر روز در گوشمان زمزمه میشد. من خودم در برهه های مختلف چرخ های زیادی خوردم و تجربه های زیادتری کسب کردم تا بالاخره رسیدم به راه انداختن حسینیه کودک شهیدچمران.... . شما چقدر در گذر زندگی پیچ و تاب خوردید و چه تجربه هایی کسب کردید؟؟؟:) . #ما_که_هستیم #تاریخچه_چمرانی_ها #فرزند_کمتر_زندگی_بهتر #دختران_دهه_شصتی #دهه_شصت #دهه_شصتیها

🙋‍♂️ شده تا حالا بازی کم بیارید و فکر کنید که دیگه چه بازی هایی میشه با بچه ها کرد.؟ فعالیت های دست ورزی هم خیلی تنوع داره و هم قابلیت ارتقا. حالا چی هستن؟ بازی با ابزاری مثل گل، خمیر، آرد، نمک رنگ و حتی ماکارونی های پخته شده جزو فعالیت های دست ورزی محسوب می‌شن. اولین مرحله اینه که شما ابزار خام رو به بچه ها بدین. و بعد کم کم تو بازی های بعدیتون میتونین ابزاز هایی مثل چوب، دکمه، صدف، چسب و چیزای دیگه رو بهش اضافه کنین. چهارساله های چمرانی هر روز یه فعالیت دست ورزی دارن. و کلی چیزای جدید میسازن. بچه های چهار ساله از فعالیت های تکراری خسته نمیشن. پس فقط کافیه بستر بازی رو براشون فراهم کنیم و باهاشون هم بازی بشیم. #چهار_ساله_ها #حسینیه_کودک_شهید_چمران #بازی#دست_ورزی #مجتمع_آموزشى_شهيد_چمران

🖋 🖊‌‌‌‌ ‌تو دوران سرخوش مجردی وقتی محرم میشد، برایم فرقی نمیکرد هیئتی که میخوام برم چقدر از خونمون دوره. همین که میشنیدم فلان سخنران یا فلان مداح مورد علاقم یک جا برنامه دارن، ازین سر شهر میرفتم اون کله ی شهر. ‌ خیلی شیک و مرتب نوت برمیداشتم و بعدم موقع مداحی مثل خانوما، چادرم مینداختم رو صورتمو اشک میریختم. ‌ ازدواج که کردم از خدا پنهون نیست از شمام پنهون نباشه، درسته که هنوز سخنران و مداح برام تو اولویت بودن، ولی دادن یا ندادن شام نذری هم برام مهم شده بود. چون هنوز دانشجو بودم و بلد نبودم هم درس بخونم غذا بپزم هم برم هیئت کلی گریه کنم. ‌ 💡از روزی که مامان شدم، هیئت برای من یا جایی برای گریه های از ته حلق و دل پیچه های شدید نوزاد یک ماهه ام بود یا تاتی رفتن های نوپای یک ساله ای که با کشف همه سوراخ سمبه های فضای هیئت، فکر میکنه داره دنیا رو مال خودش میکنه. این دومین محرمیه که نمیتونم هیئت های دلخواهمو برم و سرجام بشینم و چادرمو بندازم رو صورتمو گریه کنم. پارسال موقعی که آدم ها سرجایشان نشسته بودند و گریه میکردند، من با نی نی یک ماهه هی مسیر هیئت را چرخ میزدم و مستاصل گاهی بلند میشدم و گاهی مینشتم بلکه این شیرخوره آروم بشه. اما نمی شد... مثل خیلی از شیرخوره های دیگر. نمی دانم حال رباب را و شیرخواره اش را هرسال محرم اما. ‌ امسال دارم پا به پای این کوچولوی تاتی رو، راه میرم و هی لباس مشکیش را و هی قدش را و هی زمین خوردنش را برانداز میکنم. دست خودم نیست. هی ذهنم مقایسه میکند زمین خوردنش را با زمین خوردن هایشان... ‌ محرم، بچه که جلوی چشمت باشد، انگار نوار فقط روی روضه ی باز گیر میکند. حالا جوان رعنا که جای خود دارد. @good_mood_mom ‌ 🖋شما چه خاطراتی از مادرانگی هایتان در روضه ها دارید؟ ‌ #دلنوشته_مادرانه #سرباز_حسینم #محرم #هیئت #هیئت_کودک

آدم فضایی های زاویه خوار!!!🤯😳 . شروع آموزش درس با یه داستان عجیب؟؟؟ بله دقیقا! یه ماجرای متفاوت میتونه ذهن بچه ها رو به چالش بکشه و بووووم! انگیزه بشه برای یادگرفتن یه مبحث جدید؛ حالا اگه ریاضی باشه که بیشتر به روش های جالب نیاز داره تا بچه ها با جون و دل همراه بشن. . پ.ن: تو این فیلم کوتاه، خاله ی کلاس چهارمی ها بحث زاویه هارو با دخترها شروع کردند و ادامه ی آموزش و تمرینات، در کلاس آنلاین صورت گرفت🤗 . #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #کلاس_چهارمی_ها#ریاضی_چهارم_دبستان #ریاضی#زاویه_ها#آموزش_مجازی

📖 برادرلی چاکرز، پشت میزش، ته کلاس...ردیف آخر...صندلی آخر نشست.‌هیچ کس در صندلی کناری یا جلویی او ننشسته بود.برادلی جزیره بود. اگر میشد میرفت و تو کمدِ کلاس جا خوش میکرد. در آن صورت دیگر ناچار نبود صدای خانم ایبل را بشنود. گمان نمیکرد خانم ایبل کَکَش هم بگزد.شاید او هم دلش میخواست برادلی جلوی دیدش نباشد، بقیه ی کلاس هم همینطور. برادلی در کلُ فکر می کرد اگر تو کُمد می نشست، همه را خوشحال تر می کرد، اما افسوس که صندلی اش در کمد جا نمیشد.... برادلی همچین پسری بود.پسری که به معلم کار نداشت. به هم کلاسیهایش هم همینطور. تمام زنگ جغرافیا مشغول قیچی کردن نقشه اش بود، تکلیف نمی نوشت و به دروغ در خانه گفته بود جزء شاگردهای ممتاز کلاس است... ‌ پدری سختگیر دارد که تهدیدش میکند اگر خوب درس نخواند او را به مدرسه شبانه روزی نظامی میفرستد و مادری دارد که میداند برادلی در مورد خودش در مدرسه، راست نمیگوید ولی نمیداند دقیقا اوضاع او چطور است چون پسرش هر بار به بهانه ای نمیگذارد او را به مدرسه برود و نامه ها را به دستش نمیرساند... ‌ ولی این بار خانم ایبل، معلم برادلی، دست به کار شده و به خانه شان زنگ میزند و مادرش را رسما به مدرسه دعوت میکند. بهانه های برادلی فایده ندارد و بالاخره ملاقات صورت میگیرد... ‌ ادامه دارد... ‌ پ.ن: هیچ وقت در زمان تحصیلتان برادلی بودید یا یک برادلی را از نزدیک دیدید؟ ‌ #مدرسه_آرزوها #مدرسه #دانش_آموز #مدرسه_خوب #مدرسه_بد